Еднаш - кој знае како и кога сонцето си шина една нога, се препна и, сред поле, со пискот, падна лошо и премногу ниско. Се искваси, му угасна жарот и ние мигум: младо и старо од сите села - кој знае како - се најдовме сами среде мракот. И, по години, векови векот, ја дознавме болеста и лекот: потемница го најдовме него, оголголо заспано на снегот. Па в кола го однесовме дома, ко насланет и помодрен домат и го греевме на сите места додека не му се врати свеста. Ама тогаш тоа нешто дозна, нешто свое во оганот позна, си го зеде и - кој знае како - одново го израстури мракот... Потем кој знае по какви скали, на небо се качи пак да се фали и ќе се фали дур да се сети дека со нашиот оган свети.
| | веќе видена

Разговор помеѓу Светлана Костова и Сашо Мијалков СМ: Ало? СК: Да. СМ: Светле, што правиш? СК: Еве, тука сум горе. СМ: Тука си? Кажи ми сега овие, нели тreбаше да пуштаат, ја ти реков 3 пати по...колку да пуштат? СК: Да, меѓутоа рековте додека не се платат оние да не пуштаат ништо. СМ: А ти реков додека не ги добиеме тие последните пола милион да не се пуштаат. СК: Да, така не пуштаат додека...они ме чекаат секој ден ми се јавуваат. А? СМ: Е па држи затоа што еве јас сега...они секој ден те бараат за да се пуштат пари, така? СК: Ме бараат и прашуваат: Светле може да пуштиме? СМ: Речи затоа што ги немаме добиено последните пола милион... СК: Да, да, да. СМ: Нека не пуштаат. Кога ќе ги добиеме последниот милион.... СК: Да му кажувам додека не стигне последната паричка нема плаќање... СМ: А бе Светле сега јас зборам и ти збориш, слушај ме ја додека зборам. СК: Добро. СК: Добро. СМ: Значи ќе им кажеш: додека не ги добиеме последните пари, тоа се пола милион, да не пуштаат. Следното пуштање ...
сите 8 | | | веќе видена

ПЕСНА ЗА КОЊОТ Тој имаше танки нозе кои, гледани со двоглед, беа триж побрзи од нашиот поглед. Го наттрчуваше ветрот, го прескокаше мракот, само ако му кажеш до каде и како... И прескокна, мина многу незгоди и згоди: полиња и шуми, виножита, води... Ама кога и себеси да се мине реши, нешто во трката заборави, згреши... И којзнае до кај стигна, но сигурно сфатил дека нема со што назад да се врати... Потем само го слушавме во ноќите долзи, неговото 'ржење по нашите солзи. ВИЛИНО КОЊЧЕ Не памети ни години, ни зима, ниту вчерашни спомени има, ниту староста сака да ја сретне... Само ќе пламне, ќе брчне, ќе претне, ќе рипне, воздухот ќе го скине, ко темјанушка низ него ќе мине, ќе поигра над водата малце, како над шарено огледалце и ќе се види и во денот иден кај што не треба повеќе да биде и, ко што пламна, ќе угасне исто тоа еднодневно пламенче чисто... ЕХО Еднаш викнав од високо и гласот два-трипати одзад ридот и шумата назад ми се врати. И заедно со гласот оттаму се врати и ...
| | веќе видена

Напоредно со честите критики и мајтапи за „Скопје 2014“, како од домашните така и од странските компетентни луѓе (од другиве и сожалување), во Македонија се множат поплаки и пцости, чиј заеднички именител е: „Леле, што му направија на Скопје!“ Па, што му направија? Чинам дека на Скопје, особено на неговото јадро, му е направена „пластична“ операција, небаре е гангстер на кој му се менува физичкиот идентитет за да избега од законот. Би рекол дека Скопје е жртва на „здружен злосторнички потфат“ под кодно име „Скопје 2014“. Признавам дека сум носталгичен спрема Скопје. Особено спрема неговото јадро, кое со години беше трпеливо обликувано по земјотресот, според замисла на врвните светски стручњаци, луцидни визионери. Со какво само воодушевување ја дочекав регулацијата на „силниот“ Вардар. Какви божествени хоризонти ни се отворија, какви убави глетки од едната на другата страна на реката. Ама, новите „визионери“ и газди (и) на Скопје имале друг есап. Па во име на новиот идентитет на градот, неговото благо Вардар ...
| | веќе видена

Во Македонија, како ретко во која земја во светот, во пракса, сметките за струја, за вода, за парно греење, никогаш не застаруваат, реагираат извршителите. Тие посочуваат дека иако реално има рокови, со тоа што роковите престануваат да течат кога тужбената постапката се поведува, сега во пракса се соочуваат да мора да извршуваат тужби за неплатени сметки кои се поведени уште пред 20 години! Извршителите, но и поранешни извршни судии, велат дека на овој начин граѓаните се жртвуваат, им се земаат огромни пари за камати, иако голем дел од овие тужби, во изминатите години, никогаш и не стигнале до тужените, затоа што судовите немале таков капацитет за да ги процесираат. Од 2012 година наплатата на тужените сметки преминува кај извршителите. Кај нив преминаа околу 600.000 предмети, а и покрај укажувањата на извршителите дека „нешто смрди“ во целата оваа работа, тие секојдневно извршуваат стари долгови. -Порано, комуналните претпријатија, со некаква регулатива добиле судски печати кои се удираат на тужбите, ...
сите 4 | | | веќе видена

'Рѓата дојде од - не знам каде: со снегот или со дождот слезе, низ клучалка, низ оџак се вдаде и оголсама дома ни влезе. И започна низ куќа да лази и со воздишката да нè плаши и почна да гризе и да гази, да одвинтува, да крцка, да праши, да се провира, да душка, да зоди и почна да се шири ко вода (и во мракот со мрак да си свети) и сешто на патот што ќе срети со голата душа да го глоди... Оти 'рѓата, 'рѓа за да биде, погладна е и од секој гладен, но кога изеде сè што виде и кога немаше - како и каде, почна и од својата 'рѓа да јаде и почна да се аби, да слаби и - 'рѓата - 'рѓоса од своите заби.
| | веќе видена

Замина најголемиот македонски скулптор. Замина засекогаш Петар Хаџи Бошков од овој наш свет и, знам, замина тивко како господин со лежерна насмевка и презир на лицето кон сè што е тривијално, банално и за човек недостојно. Беше тоа редок, блескав дух кој заталкал по нашиве беспаќа и заглавил во оваа наша длабока македонска кал што не дозволува да се издигнеме повисоко и што влече постојано удолу. Спокојно, како нешто што е нужно и неизбежно, ја прифати осаменоста на великаните, на истражувачите на непознатото, на анатомите на стварноста кои не се плашат да засечат и да го отворат нејзиното тело и за кои скицирањето на видливото е само начин да се открие чудото на постоењето, на географите кои не се задоволуваат со мапирање на достапната стварност туку исчекоруваат зад хоризонтот на познатото, на оние кои смело освојуваат нови простори зад дозволените граници, пионери кои тргнале на неизвесен пат кон далечни и недостапни висови на духот. Со храброст на истражувач и интелект луциден и остар како скалпел со ...
сите 2 | | | веќе видена

По настапот на сплитскиот Причигин, 33-годишната македонска писателка, доцент по американска книжевност и преведувачка, Румена Бужаровска, влезе во фокусот на нашата културна јавност која ја освојува со неодамна објавената збирка раскази „Осмица“ (Алгоритам). Освен во книжевноста, Бужаровска е ангажирана и на полето на општествениот активизам, па поразговаравме и за низа турбулентни теми кои го потресуваат македонското општество. Расказите во „Осмица“ пулсираат со вдахновена, животна и луцидна проза пишувана од женска, понекогаш и детска перспектива, донекаде вкоренети во локалното македонско поднебје, но значително послободно интерпретирани на трага на американските примери. Интригантен беше нејзиниот настап на неодамнешниот сплитски фестивал Причигин, каде раскажа фикционална приказна за своето аутирање како геј личност, испреплетена со актуелната кампања на објава на прислушкувани разговори кои ја компромитираат актуелната власт, што во Македонија предизвика прилично соблазнувачки реакции. За време на ...
| | веќе видена

На 1 април (среда) независниот културен центар „Кула“ со почеток во 20 часот ќе го прослави својот прв роденден . Во прилог на роденденската атмосфера, ќе имате прилика да погледнете ретроспективна изложба од плакати, фотографии и видеа од целокупната едногодишна програма на „Кула“. Авторите на изложбата ќе бидат главно самите активисти кои ја градат организационата целина во „Кула“. „Мошне сме среќни што бележиме една година од постоењето на 'Кула' и што можеме да ви најавиме динамична и автентична програма која ни следува. Би сакале првенствено да им се заблагодариме на нашите пријатели и следбеници, кои нè поддржуваа во текот на целата година. Истовремено ги покануваме сите љубители на културно-уметничкиот производ да ни се придружат со присуство или учество во нашиот програм. Единствено заедно, можеме одново да го забрзаме ритамот на овој бетонски-студен град и да му ја вратиме душата на Скопје“, велат од „Кула“
сите 2 | | | веќе видена

Треба да одржите презентација. Со оглед на околностите, на закажаното место стигнувате само неколку минути пред времето одредено за нејзиниот почеток. Меѓутоа, таму ве дочекува известување дека локацијата е променета. Од новата ве дели простран парк. Брзајќи до зградата во која се наоѓа салата за презентација, наидувате на човек, кој во положба на фетус лежи покрај патеката, превиткувајќи се од болки. Што ќе направите? Дали ќе застанете за да помогнете, ризикувајќи предавањето да ви биде откажано, или ќе продолжите по својот пат, давајќи им примат на сопствените обврски? Хипотетичкото сценарио не е само мисловен експеримент. Истражувајќи ја подготвеноста на луѓето себеси да се стават во втор план за да ѝ помогнат на сосема непозната личност, двајца психолози од Универзитетот Принстон, Џен Дарли и Даниел Бетсон, во опишаната ситуација довеле 40 студенти по теологија. Дарли и Бетсон влегле во експериментот со премиса дека безмалку сите субјекти, со оглед дека се работи за студенти по теологија и идни ...
| | веќе видена

Лилика Стрезоска можете често да ја видите наоколу на повеќето културни настани низ градот. Секогаш скриена зад фотоапаратот, вешто ги лови миговите од навидум обичното секојдневие на навидум обичните луѓе. Токму тие уловени пет минути од нечиј живот, ги протнува низ објективот и ги вади како чиста емоција во кондензирана форма, фатена од вистинскиот агол. Фото-приказните кои секојдневно ги краде од факултетските клупи, улиците и очите на многу, многу ликови од секојдневието, можете да ги следите на нејзината фејсбук фан-страница . На нејзината прва самостојна изложба насловена како „5 минути“, отворена на 27 март во кафулето „Концепт 37“ во Скопје, на свои само 20 години, Лилика успеа да прикаже мошне зрел и амбициозен фото-проект создаван една година. Спонтаноста во сетовите, толку карактеристична за неа, се задржала и во изложените прикази на актовите, кои сепак се помалку или повеќе плански вклопени во одредена сценографија. На некои од фотографиите доминира сензуалната игра на светлината и ...
| | веќе видена

Земјата ја пасе тревата земјата ги лапа дрвјата. Ќе се налапа зелено и ќе си го постеле каменот да се исонча. На тој голеж мисирот со песна лебедот ќе го посрами водата во песок гроб ќе си подлока секирите до небо ќе го кренат знамето. Пред поетот лирски да запцуе срцето со заби ќе си го сомеле и со нокти по мевот ќе загребе - Владо македонска каде ти се шумите? Тогаш ќе умре и љубовта. Зашто луѓето сè погусто коренот си го брстат. Едни одат други доаѓаат и се прогласуваат за секири.
| | веќе видена

Пленум е секако зборот што ќе го одбележи цел овој период на своевидната македонска граѓанска ренесанса. Минатата недела, своите активности ги започна неформалната иницијатива Новинарски пленум, која веќе започна со активности во однос на состојбата во која се наоѓа македонскиот журнализам. За волја на вистината, многумина ќе констатираат дека новинарскиот еснаф задоцнето се буди, но ние ќе се обидеме да бидеме нешто поблагонаклони, зашто во периодот кога власта се обидува дури и преку чудни лустрации да ги дискредитира и оние малку новинари со интегритет, а Македонската радио-телевизија, тој столб на македонското новинарство, е киднапирана од партиските центри на моќ, а не од јавниот интерес, додека повеќето приватни медиуми, исто така, го следат приватниот, а не јавниот интерес, ако Новинарскиот пленум направи, што би рекол Бубо Каров, само мал исчекор напред, тоа нема да биде голем чекор за новинарскиот еснаф, туку пред сè гигантски напредок за кревката и целосно рудиментирана македонска демократија. ...
сите 2 | | | веќе видена

„Веќе по неколку секунди поминати во долгиот ходник кој водеше до павилјоните, ми пролета една смрдеа која ја доживеав не како некој конкретен мирис, ниту како синтеза од повеќе мириси – антисептик, гомна, мочка, пот, сперма или повраќаница – туку како совршен супстрат на смрдливото по себе , како што би можел тоа да го објасни некој филозоф. Благодарение на ненадејната смрдеа, сфатив дека мојот осет за мирис сепак не исчезнал, како што мислев дотогаш, туку само ја изгубил способноста да ги регистрира послабите испарувања.“ Вака, почитувани читатели и сонародници, го доживеав застрашувачкиот поход на груевизмот („преродбата“) уште од самите почетоци во 2006 година. Значи, не толку како некој конкретен мирис туку како мешавина од примитивизам, насилие, варварство, популизам и тоталитаризам (гомна, мочка, пот, повраќаница...). Во овие девет македонски историски изгубени години таа смрдеа само се засилуваше, од ден на ден. Денес веќе чувството е како да живееме во шахта. И дека нема ќоше каде што човек може ...
| | веќе видена

Принтскрин од постот на Јасмина Василева, актер од Кумановскиот театар Почитувана министерке за култура! Респектирајќи го вашето време и обврски, кои сигурен сум дека не ви дозволуваат да знаете што ни се случува нам од периферијата на Републиката, кои сме понастрана од вашиот видокруг и свет, кој се движи во радиус околу грандиозниот велелепен проект Скопје 2014, како покорен слуга ваш, чувствувам одговорност и должност да ве известам како е кај нас во забитот, како тоа ние кубуриме од ден за ден и што зборува чаршијата. Не би сакал ова да го сфатите како некоја неблагодарност, зашто навистина сме преблагодарни за нашиот леб насушен, што вие од ваша уста го одвојувате за да ни дадете нам од внатрешноста, туку едноставно, само рапортирам. Имено, во Кумановскиот театар, госпоѓо министерке, на Светскиот ден на театарот, во лето господово 2015-то, немало струја, па актерите претставата ја играле на свеќи и светло од мобилни телефони. Ете, вака, госпоѓо министерке, живеат театрите од внатрешноста на Републиката ...
| | веќе видена

Грег Фридлер е американски уметник и фотограф кој е роден 1970 година во Њу Орлеанс. Студирал политички науки и фрацуски јазик на Универзитетот во Колорадо, а магистрирал на Школата за убави уметности. Фридлер е љубопитен набљудувач и фотограф кој проникливо ги документира човечките состојби. Фасциниран е од идентитетот, егзистенцијата и начинот на кој човекот се вклопува во одредено општество. Преку неговите портрети се обидува да ги демаскира субјектите и да ја долови суровата состојба на нивната човечност. Неговата уметност овозможува согледување на животот соголен до сржта, до голата егзистенција. Ретката дарба што ја поседува му дозволува да допре до безвременската убавина и суштината на светот пред неговата камера. Од фотографскиот опус на Грег Фридлер, ја претставуваме серијата „Голиот Њујорк“, во која паралелно на две фотографии една до друга претставува мажи, жени и трансродови лица: на првата фотографија тие се облечени, а на втората сосема голи. Под фотографијата, наведена е возраста и професијата ...
сите 2 | | | веќе видена

Томас Транстромер е роден на 15 април 1931 во Стокхолм. Завршил студии по психологија и во повеќе шведски градови работел како социјален психолог, занимавајќи се со воспитување на младите престапници и физички хендикепираните. Од 1967 трајно се населува во Вастерас, индустриски град осумдесет километри оддалечен од Стокхолм. Со сопругата Моника имаат две ќерки. Почина на 26 март 2015 во Стокхолм. Транстромер објавил петнаесетина збирки поезија: 17 песни (1954), Тајни на пат (1958), Полудовршено небо (1962), Звуци и шини (1966), Виденија во темница (1970), Патеки (1973), Балтик (1974), Вистинити препреки (1978), Див пазар (1983), За живите и мртвите (1989), „Гондола на тагата (1996), Затвор (2001), Големата енигма (2004). Во 1993 ја објавува книгата мемоари „Сеќавањата ме гледаат“, а во 2001 собраната преписка со Роберт Блај „Авионска пошта“. Заедничка карактеритика на сите поетски збирки на Транстромер е дека се објавувани во релативно правилни временски интервали (четири години), главно кај ист издавач ...
сите 2 | | | веќе видена

Не спие во срцето на погачата како тогаш и тогаш белиот здив на црцорците. Во нозете шантави некој ми ги испокла играорците. Не расне во виното зајдисончево како тогаш и тогаш есента истината. Од очиве шашливи некој ми ја ископа виделината. Не танцувам на штит јас стробјак како тогаш и тогаш струплив и крвав здробеник. Од кобни јуди подземници ротите ми се заробени. Коњи црцорците ги испасоа мртви виното го излокаа копја стробјакот го искитија. Не сум веќе Ивец. Ни здравец. Ни живец. Ни војвода на гладни. Господи прости му на светов здивен и дај му нога в задник.
| | веќе видена

Многу луѓе, особено странци и посебно откако ќе го видат центарот на Скопје, прашуваат како сме успеале да стигнеме до овде? Зарем никој не се побуни, велат, зарем не забележавте дека е лудак оној што стои зад ова уште на самиот почеток? Уште кога сакал да постави вакви фонтани, или стави бродови во Вардар, или кога ги набави двокатните автобуси? Многу е лесно целата заслуга за СК014 да се препише на ВМРО и да се рече дека сме си имале работа со банда политички насилници кои газеле сè пред нив и немале никакви скрупули во реализацијата на нивните планови. Дека не сме можеле никако да го спречиме, дека возот ќе нè прегазел итн… Но, да не заборавиме дека посебна заслуга во изградбата на „новото Скопје“ имаат и оние кои удираа шлаканици и на двете страни. Оние што ги помагаа пораките на ВМРО дека СДСМ се крие зад студенти-архитекти , дека соросоидите од љубомора и странски пари ја кочат преродбата што требало да ни го разубави градот, баш тие беа насекаде околу нас. Се сеќавам дека вечерта после тепањето на ...
| | веќе видена

Контрамитингаш Утре во 12 часот, на плоштад во Скопје, најверојатно, збирштина од геј и атеисти ќе се обидат да шират гадости под закрила за грижа на архитектурата на градот, а против изградба на црква. (Јанко Јадибурек, 27.03.04, на својот блог) 02.04.2009. Владо Апостолов Крстоносци во Скопје Стадо од 1.000 збрлавени Хунзи денеска не ни дозволија да го одржиме собирот против изградбата на црквата на плоштад. Носеа знамиња со крстови, икони и транспаренти на кои пишуваше „Сакаме храм“ и некакви молитви. Меѓу нив имаше членови на ВМРО-ДПМНЕ кои лично ги познавам. 28.03.2009. Плоштад Слобода - Манифест Во градот не живее народ или толпа. Во градот живеат граѓани, поединци. Во градот и во државата, барем кај нас, барем формално, според Уставот, не владее народна демократија туку демократија. Разликата меѓу демократијата и народната демократија е како разликата меѓу кошула и лудачка кошула. 08.04.2009. ПРОТЕСТИ & КОНТРАПРОТЕСТИ Remix 2009 30.03.2009. Ирена Цветковиќ Неподобни по крв Соња Исмаил којашто не ...
| | веќе видена

next