Во Грција Сириза се мачи, во Шпанија Подемос се подготвува, кај нас нема левичарска партија. Зошто? Не само зашто левицата ја изеде национализмот, ниту затоа што истата е демонизирана од Брисел. Левицата е оптоварена и со сопствената мелодрамска меланхолична носталгија како парализирачки жанр на сеќавањето. Од тоа левицата треба да се ослободи. За тоа скоро пишуваше Елизабет Анкер, американски политолог, критикувајќи ги современите теоретичари на левицата. И кај нас титосталгичните сеќавања на обичниот човек ја кријат парализирачката меланхолија по некогашниот мир и сигурност. Мелодрамата како жанр на сеќавање е дел од носталгијата, која го намалува дејствувачкиот потенцијал на левицата. Кај десницата мелодрамата е поприродна бидејќи таа секогаш им се враќа на узорите од минатото и на „златното доба“ на заокружената национална историја. Секој национализам е полегитимен колку што е постар, по оттаму десницата бара континуитет и длабоко свраќа во историјата. За разлика од десницата, левицата порано беше ...
| | веќе видена

Отидов до Бањанска река. И ми падна мрак на очи. Ми рекоа дека сум го навредувала македонскиот народ. Дека не сум го сакала. Дека народот бил секогаш во право. А јас мислам дека не сум го навредила доволно. Овој народ навистина заслужува сè што му се случува. И сиромаштија, и неправда, и нечист воздух, и власт која го пљачка, и болештилаци, и потсмевање од сите наоколу, и... Што мислите, ова го направил еден човек? Не. Не е еден, не се ни двајца, не се ни 10. Требале стотици насилни примитивци за да упропастат една ваква убавина. Народ кој не знае каде се фрла ѓубре, кој не знае дека не смеат да се сечат старите дрвја, кој не знае да ја заштити природата, не заслужува ништо подобро од Груевски, Мијалков, Ставрески и Гордана Јанкуловска. И се разбира, за таков народ Каракамишева, Ванковска, Силјановска и Боцевски се врв на интелектот и највисок дострел на народниот ум. Глуп, примитивен и насилен народ заслужува глупа, примитивна и насилна власт.
| | веќе видена

Животот преполн со подеми и падови, ѕвездени мигови и пресврти, започнал на 16 октомври 1927. Гинтер Грас растел во скромни услови. Неговите родители во Гдањск имале продавница со колонијална стока. Купувачите биле сиромашни, станот - мал, опкружувањето - католичко. Тоа било „детство помеѓу Светиот дух и Хитер“, како што пишува подоцна Михаел Јиргс, биографот на Грас. Кога почнала Втората светска војна, Грас имал 17 години. Во 1944 опслужувал противавионски топ, а потоа станал СС-овец. За тоа проговорил дури неколку децении подоцна - предизвикувајќи скандал. Почетоците на успешниот писател 1952 година. Сојузна Република Германија е млада, Грас - исто така. Почнал да се занимава со уметност, студирал сликарство и уметничка графика, свирел и во еден џез состав, патувал, и во 1956 некое време се скрасил во Париз. Таму со својата прва сопруга водел скромен живот и почнал да се занимава со пишување. Неговиот прв роман „Лимениот барабан“ објавен 1959, го разбранувал зачмаениот дух на Германија во тие години, и ...
сите 3 | | | веќе видена

Теодора Митровска е талентирана матурантка, која веќе на 18 години преку својата уметност ги преиспитува мемориите и психолошките траги на детството, од еден зрел, солидно конципиран аспект. Неколку нејзини дела кои се впуштаат во рекреирање на детските мемории и критика на стандардите кои ги поставува општеството, беа дел од групната годишна изложба по предметот визуелни уметности кој се изучува во склоп на програмата „Меѓународна матура“ во скопската гимназија „Јосип Броз Тито“. Насловот на нејзината изложба „Кога ќе пораснам сакам да бидам Теодора“, е всушност нејзина изјава од детството која одлично ги заокружува делата на кои е прикажан процесот на растење, преку личните доживувања на реалноста. „Потребата да споделам со јавноста многу од своите тајни искуства, желби и мисли не е поттикната од егзибиционистички побуди ниту пак од желбата за поттикнување некаква сензација кај публиката. Токму напротив. Се работи за потреба да се заокружи периодот од 18 години преку едно своевидно ослободување од сите ...
сите 2 | | | веќе видена

Мојот маж чекори по замрзнато поле како Х, концепт дефиниран со белината; се врти, влегува во шумата и станува избришан. Неподдржано од мојот поглед е она во што тој се претвора, она со друга форма, што подземно се стопува и расте, трепери над барите, наслушнато и затскриено меѓу мочуришните ѕверови. Напладне ќе се врати; или можеби само мојата идеја за него ќе се врати со него скриен зад неа. Можеби и тој мене ќе ме преобрази во лисичјо око, око на буф, или во осумкратно око на пајак. Не можам да замислам што ќе видам кога ќе ја отвори вратата. Оригиналната песна. Препев: П. В.
| | веќе видена

Меган Ли е американска графичка дизајнерка и студентка по политички науки, но својот интерес повеќе го насочила надвор од правото и политиката. Таа е самоука дизајнерка, која, како што вели, „сè уште учи“. Еден од нејзините најинтересни проекти е „Вашиот мозок на дроги“, кој се состои од серија минималистички постери, на кои симболично е прикажан ефектот на одредени дроги врз човечкиот мозок и психа. Ли се осврнува на некои дизајнерски клишеа и за објаснување на ефектот од психоактивните супстанци користи веќе стереотипизирани форми и мотиви. Но, минималистичката изведба е просто беспрекорна, што ги прави нејзините постери препознатливи и привлечни за гледачите.
| | веќе видена

Се сомневам дека многумина кои не пишуваат дневник се грижат дали треба да го прават тоа, a за некои, пишувањето дневник е грешка и извор на неизмерна себеомраза. Што може да биде повредно од сеќавањето на нечиј живот? Дали постои добро оправдување за да се заборави барем и еден ден? Изгледа дека ваквата анксиозност ја поттикнала поетесата и есеистка Сара Мангузо, на врвот од зрелоста да почне да пишува дневник. „Пишував, па можам да кажам дека навистина посветував внимание“, вели на почетокот од нејзините мемоари „Непрекинатост“ [Ongoingness (Graywolf)]. „Самото искуство не беше доволно. Дневникот беше мојата одбрана против тоа да се разбудам на крајот од мојот живот и да сфатам дека сум го пропуштила.“ Дневникот, на почетокот замислен како амајлија против текот на времето, порасна со огромни пропорции. „Почнав да водам дневник пред 25 години“, пишува Мангузо. „Дневникот има 800 000 зборови“. Мемоарите, еден вид мета дневник, се нејзин обид да ја испита сопствената желба да одржи доказ за нејзиното ...
| | веќе видена

Ние двете се мушнавме под покривка од проѕирен лен. Ги покривме дури и главите, а ламбата ја осветлуваше ткаенината над нас. Го гледав, така, нејзиното сакано тело во една таинствена светлина. Ние бевме поблиску една до друга отколку обично, посвои, поголи. „Небаре во иста кошула“, рече таа. Останавме покриени преку глаива за да бидеме уште пооткриени и во тесниот простор под покривката се мешаа мирисите на две женски тела, како на две природни кадилници. Ништо на светот, па дури ни ламбата, не нè гледаше таа ноќ. Која од нас беше онаа што љуби, а која љубена, само таа и јас би можеле да речеме. Но мажите за тоа нема ништо да дознаат. Превод: Влада Урошевиќ Слика: Вилијам Ети
| | веќе видена

На 09.04.15. во „Младинскиот културен центар“ во Скопје беа промовирани книгата и изложбата под наслов „Илустрирана библиска етика“. Во овој мошне интересен проект на самиот МКЦ учествуваа осум македонски уметници: Иван Ивановски, Горан Дачев, Владимир Лукаш, Андреј Анастасов, Миле Ничевски, Никола Радуловиќ, Атанас Ботев и Ѓорѓе Јовановиќ. На „Окно“ пренесуваме дел од илустрациите на четворица од нив и дел од двата текста поместени во книгата. Иван Ивановски Владимир Лукаш Никола Радуловиќ Ѓорѓе Јовановиќ Светлана Камџијаш За потписот, за светото и профаното (...) Библиските изреки овде се само појдовна точка за асоцијација, за сопствено доживување или отклон во сопствена парабола. Секој од овие уметници, со лично изграден ликовен јазик влегува во сопствено двојно кодирање каде самата изрека и првиот слој на нејзиното читање се во контрапункт со останатите слоеви. Категоријата возвишено или возвишувачко не може да го најде местото меѓу овие цртежи. Со нужната дистанца, тие се пред сè проблематизирање, ...
| | веќе видена

Развојот на технологијата секојдневно напредува, обновливите извори на енергија бележат пораст на употреба во многу земји, додека новите наоѓалишта на фосилни горива стануваат сè помалку достапни. Една земја успеа да се сврти во целост кон обновливите извори на енергија. Развојот на технологијата секојдневно напредува, обновливите извори на енергија бележат пораст на употреба во многу земји, додека новите наоѓалишта на фосилни горива стануваат сè помалку достапни. Една земја успеа да се сврти во целост кон обновливите извори на енергија. Од почетокот на 2015 година, една земја во светот може да се пофали дека почнала да користи 100% енергија од обновливи извори. Иако е земја во развој, Косстарика од почетокот на оваа година во целост премина на обновливи извори на енергија. Секако, комбинирајќи повеќе извори - хидроенергија, соларна енергија, геотермална енергија и енергија од ветер. Покрај зголемените дождови и најавената изградба на уште електрани на обновливи извори на енергија, Костарика ќе може цела ...
сите 2 | | | веќе видена

Давид Верберкт е белгиски фотограф, кој во деведесеттите години работел како фоторепортер во многу земји во светот. Откако изработил голем број фоторепортажи, се посветил на хуманитарна работа во кризни жаришта на Средниот Исток, во Африка и на Балканот. Фотографиите кои ги претставуваме ја следат еволуцијата на бегалските кампови отворени во Палестина 1948 година и животот на четири генерации бегалци. Нагласувајќи дека оваа репортажа е направена во двата негови најдолги престоја во 1992 и 1993 во Палестина, како и во неколкуте посети меѓу јули 2013 и мај 2014 година, Давид Верберкт истакнува дека фотографиите го претставуваат секојдневниот живот, ограничената слобода на движење и потешкотиите со кои се соочува палестинското население. „Палестинскиот народ веќе 65 години живее во бегалски лимб, снаоѓајќи се во својот секојдневен живот. Сè поголемата сегрегација и бариерите, илегално изградените израелски населби и несразмерното насилство сериозно го попречуваат создавањњето на одржлива палестинска држава“, ...
| | веќе видена

За Carolyen Forché i Ова е место за кое попрво би сакала да не знаеш, ова е место каде што ќе се настаниш, ова е место кое не можеш да го замислиш, ова е место што на крајот ќе те порази каде што зборот зошто се згрчува и влева во себе. Ова е неиздржива глад. ii Нема песна што би можела да ја напишеш за тоа место, за песочните јами каде што многубројни биле закопани и ископани, трагите од неиздржлива болка сеуште им се насекаде по кожата. Ова не се случило минатата година или пред четириесет години туку минатата седмица. Тоа се случувало, тоа се случува. Плетеме за нив венци од придавки, ги пребираме како бројаници, ги претвораме во статистики и литании и во песни каква што е оваа. Ни ништо не вреди. Остануваат како порано. iii Жена лежи на цементен под, свртена кон запад, под бескрајна светлина. На нејзините раце има дупки од игли со намера да ѝ го убијат мозокот. Се чуди зошто умира. Умира зашто тоа го кажала. Умира поради светот. Затоа сега нејзиното тело без глас и без прсти ја ...
| | веќе видена

Откако кој знае каде претрпев бродолом и бев исфрлена на овој брег, во синосивиов стол за лулање, и откако малку се прилагодив на разликата во притисокот, седам, набљудувајќи го фатеното во мракот на утрово: пораките од пониските нивоа. Се залулејувам во синосивиот ден додека под мене суштества од најдлабоките океански понори пливаат далеку под дури и самите сеќавања на сонце, месечина, осеки, плими: некои од нив се кревки, некои остри како игли; а сите се во кожата на јазикот како во оклоп; во камуфлажата на студените светлини, на моќните сигнали што мамат плен или што распостилаат итни предупредувања низ длабоката срж на морето само едни кон други. Дали сум добила очи и бели дробови, слобода да разликувам утро од вечер, да дишам? Дали изгубив некоја електрична мудрост во реткиот застоен воздух? Зборовите лежат испрани на брегот, фрлени, испокршени од патот угоре кон сивосината површина, премин: некогаш живите фосфоресцентни значења бледнеат во моите дланки додека неуспешно ...
сите 2 | | | веќе видена

Господ го свршил с’нцето па на свадбата ѓи канил сите ѕверови, пилци, инсан што имало. Сите му отишле на свадба. Желката што била, пратил еднаш, два пати по неја, за треќиот пат му дојде кај господа и му вика: -Ти неарно стори. -Зошто неарно? -Сега едно с’нце е, ќе изгори инсанот, ами тогаш? Ти пород не ќе му дадеш ли? -Ќе му дадам! -Ами лели ќе се родат синови, ќерки, ќе станат пет-шес с’нца, тогај требе и земјата да изгори! -Вистина така е! ѝ даде господ правото, се арниса од таја мисла, и свадбата не биде, се расипа, и светот се разотидоа, и господ ја благослови, под сенка да биде; ја нашари, ја покри со плочки озгора да ѝ држи сенка, и сега она сусерќите и дрмите ѓи брка, кај што ѝ е ладно. Се разлути с’нцето и се пикна в море и три дни го нема да испанде. Собра господ диании што имаше на земјата, ѓи праша: „Е како сега ќе правиме, с’нцето спие, кој ќе иде да го разбуди, нема ли некој од вас?“ -Ја ќе идам - рече петлето - ама сакам да ми ѓи сметнеш пердувиве, оти од тежина не ќе можам да испаднам, ...
| | веќе видена

Акира Кусака е уметник кој во моментов живее и работи во Осака, Јапонија, како фриленс графички дизајнер и илустратор. Неговите илустрации се како визии откинати од соништа - со мотиви на ѕвезди, месечинки и бескрајно небо во пастелни бои. Имагинарните светови кои ги создава во неговите илустрации се една интригантна комбинација на луѓе-марионетки фатени во некои магични предели каде што небесните тела се чест елемент во играта на композицијата. Шумите се воедно и мориња, а опциите за поигрување со елементи од реалноста за да се креира незамисливото се бескрајни. Во неговите дела е забележлив и мотивот на музика, во облик на ноти и петолинија развлечени некаде помеѓу земјата и небото. Ваквите сугестии се неслучајно застапени во неговите илустрации, со оглед на тоа што Акира Кусака е воедно и музичар, дел од проектот Repair во кој соработува со пијанистот Yuka Taniguchi. Композициите на нео-класична музика кои во поглед на расположението кое го побудуваат сосем соодветствуваат со неговите ликовни дела, можете ...
| | веќе видена

Недалеку од познатата куќа на Ана Франк во Амстердам, се наоѓа мал психоделичен музеј, единствениот музеј на светот посветен на чудата на флуоресценцијата. Електрик Лејдиленд, музејот во сопственост на уметникот Ник Падалина, може да се најде под улицата со слично име (Електрик Лејди) позната по бројните уметнички галерии. Кога еднаш ќе влезат во овој необичен подрум, посетителите ќе се најдат опкружени со чудни облици, но кога ќе се вклучи ултравиолетовото светло, сите облици одеднаш „оживуваат“. Посетителите се охрабрени да го истражат психоделичниот простор со своето сопствено темпо и да учествуваат во она што сопствениците го нарекуваат „партиципативна уметност“. Додека главната атракција во музејот е самата соба, музејот исто така има голема збирка камења и останати елементи кои природно реагираат на УВ светло.
| | веќе видена

На Окно веќе еднаш го претставивме графичкиот дизајнер Зоран Кардула од Скопје, кој е пасиониран собирач на стари графички материјали, кои потоа се обидува да ги трансформира и осовремени. Поттикнат од огромниот успех и пројавен интерес кај публиката за првата тура редизајнирани постери од Југославија, Зоран Кардула уште еднаш се осврнува на редизајнирање на рекламни материјали од славните брендови во Југославија, а направи нови редизајни и на плакати за различни настани од тој период. „Се трудев да направам нешто модерно, софистицирано, но исто така нешто што ќе ги содржи најважните и најпрепознатливите елементи на брендот. Се надевам дека со овие посвети кај многумина ќе ги вратам убавите сеќавања на тие прекрасни времиња“, вели овој графички дизајнер.
сите 3 | | | веќе видена

Излишен живот Некој фармер толку остарел што веќе не можел да работи на нивите. По цел ден само седел на тремот. Син му, сѐ уште работејќи на фармата, одвреме-навреме ќе му се опулел и ќе го видел кај си седи. „Нема аир од него“, си мислел, „ништо не работи!“ Еден ден синот толку се огорчил, што изделкал дрвен ковчег, го довлечкал до тремот и му рекол на татка си да влезе внатре. Без збор, таткото се пикнал внатре. Откако го затворил капакот, синот го довлечкал до крајот на фармата каде имало една длабока провалија. Како што наближувал до работ, слушнал слабо потчукнување одвнатре од капакот од ковчегот. Го отворил. Мирно лежејќи си внатре, таткото му се опулил на сина си. „Знаев дека ќе ме фрлиш во провалијава, само пред да го сториш тоа, може нешто да ти предложам?“ „Што?“ –запрашал синот. „Фрли ме во провалијава, ако сакаш,“ рекол таткото, „но зачувај го овој здрав дрвен ковчег. Може ќе им притреба на твоите деца“. Напорна работа Ученик во боречки вештини отишол кај својот учител и самоуверено му рекол: ...
| | веќе видена

Сенката од јаворот се враќа од својот пат, полека си влегува дома. Допирам уво врз стеблото да чујам што станува внатре. да, тоа е кус разговор за висок раст, цврстина и долговечност што го водат две јасни и сложни глави без поим за беззаконие. Миг потоа, сенката излегува од другата страна, па скокнувам небаре фатен во небрано. Таа, пак, ја прекорува мојата скарана сенка: Што бара овој по мене кога те има тебе? И слушам одговор: Ме има, но што дека кога за беззаконските струи јас не знам лека. Петар Т. Бошковски , поет, романсиер, есеист, критичар, драмски автор, преведувач, антологичар. Автор е на книгите: Суводолица (поезија, 1962), Постела од трње (поезија, 1970), Огледи и критики (1978), Небесен камен (поезија, 1985), Критички одзиви (критики, 1986), Бел ветер (поезија, 1991), Прелеста на проѕирноста (критики, 1993), Вториот источен грев (поезија, 1994), Александар на исток (тв драма, 1994), Црниот бик (роман, 1995), Никаде место (роман, 1996), Лилјаци (роман, 1998).
| | веќе видена

Пред точно 70 години нацистите го убиле Дитрих Бонхофер. Имал само 39 години. Денес важи за еден од најзначајните теолози на XX век, а некои го нарекуваат и евангелистички светец. Биографија која нуди материјал дури и за опера. Делото „За крајот на невиноста“, парабола на животот и делото на теологот Дитрих Бонхофер, е изведена премиерно за време на Евангелистичкиот конгрес во 2013 во Хамбург. Бонхофер како протагонист на опера? Операта како банализирање на добрината? „Дитрих Бонхофер, воден од својата вера, во едно тешко и погрешно време ја направил вистинската работа. Тоа е човек кој може да служи за пример“, рече тогаш Герхард Роберс, кој претседаваше со конгресот. „Евангелистички светец“ Концентрациониот логор Флоренсбирг на самата денешна граница со Чешка. Таму Дитрих Бонхофер е обесен на 9 април 1945, само еден месец пред крајот на Втората светска војна. Додека чекорел по скалите кон бесилката делувал „прибрано“ и „поврзан со својот Господ Бог“, забележува еден лекар во логорот. Теологот осуден за ...
| | веќе видена

next