Ви се обраќаме во текот на криза каква што Македонија досега нема видено. Младите и граѓаните денес се загрозени и нападнати на начин кој не смее никој да го остави рамнодушен. Граѓанските организации се блокирани, напаѓани и етикетирани. Институциите повеќе не работат во служба на граѓаните кои ги имаат создадено и кои се основниот извор на нивниот легитимитет. Поради сите овие причини, Младински образовен форум од денес протестира! ПРОТЕСТИРАМЕ ЗА НАШИТЕ СРЕДНОШКОЛЦИ И НИВНИТЕ РОДИТЕЛИ Протестираме затоа што се плашиме за безбедноста и личниот интегритет на нашите средношколци. Преговорите меѓу средношколците и институциите започнаа само по огромни притисоци, откако малолетни деца мораа да поминат две недели на улица, спиејќи во шатори и губејќи часови, не затоа што сакаа, туку затоа што мораа. Министерството за образование и наука ја стави под знак прашалник иднината на илјадници наши деца. Протестираме поради институциите кои наместо да ги заштитат средношколците, ги угнетуваат и репресираат . Директори ...
| | веќе видена

Квентин Крисп е роден на 25 декември 1908 година во Сатон, Сари, под вистинско име Денис Прат. Израснал како сакано и разгалено дете, но на своите двајца браќа и сестрата гледал како на сопарници. Целата љубов од родителите ја сакал само за себе, па уште од мал се трудел да биде во центарот на вниманието. Често играл и рецитирал, а бидејќи се радувал на аплаузи, во публиката ги вброил и своите гувернанти. Меѓутоа, еднаш добил можност да глуми во театарската претстава „Сонот на летната ноќ“, која се одржувала во училиштето на неговиот постар брат. За улогата вила го облекле во фустанче од зелен тил и му ставиле венец од рози на главата. Но, тогашните локални весници објавиле скандалозна вест: лондонскиот глумец, кој им помагал на учениците во режијата, е уапсен по претставата под обвинение дека завел едно момче! Кога тргнал во приватно основно училиште Крисп главно се дружел со девојчиња: му годело што биле внимателни и нежни и што ја разбираат неговата бујна фантазија. Од друга страна, му пречело што ...
| | веќе видена

Пешки одам и застанувам на семафор. До мене млад полицаец. Нема коли и двајцата стоиме и чекаме да се запали зеленото светло на семафорот. А тоа како за инает не се пали. Црвено е. Се погледнуваме. ‒ Да поминеме? ‒ го прашувам. ‒ Чекавме долго, ај уште малку ‒ ми одговара. Вадам цигари и му нудам една, нели така е редот. Тој одбива и ми вели: ‒ Не го научив тоа. Се запали зеленото светло и ја преминавме улицата. Продолживме да одиме еден до друг. ‒ Од каде си бре момче? ‒ го прашав. ‒ Од Прилеп. ‒ И како ти е овде? ‒ Никако ‒ ми одговара намуртено. ‒ Зошто бе, дете? ‒ го прашувам. ‒ Срам ми е, не знам шо да прам. Че го кркаме, знам. ‒ Сите го кркаме ‒ му велам. ‒ Е тоа де, најпојче ние. Слика: Мартин Ролер
| | веќе видена

Серијата патеписни фотографии од Јапонија на Зорица Петкоска и Симон Калајџиев која пред некое време беше изложена во кафулето „Концепт37“ во Скопје, имаше за цел да ја приближи далечната источна култура до нашата публика. На фотографиите кои се со минимална обработка и постпродукција, прикажано е секојдневието на Токио - архитектурата, луѓето, просторот и движењето, совеменоста и традицијата. Зорица и Симон својата инспирираност и фасцинација од јапонската култура ја канализираа доста продукивно по нивната посета на таа земја. Изложбата на фотографии ТОКИО+ беше само почеток на трилогијата настани, по која следуваше промоцијата на поетката збирка „Зборигами“ на Зорица Петкоска во издание на Матица, а нешто подоцна беа изложени сликите на платно на Симон Калајџиев под насловот ГРАДОПИС во Мала Станица. Фотографот Дарко Петровски кој ја отвори изложбата ТОКИО+, истакна дека овааа серија фотографии ја има сугестивната моќ да ги побуди импресиите на авторот на фотографијата и кај гледачот. „Самата фотографија ...
| | веќе видена

Силно пукна и се скрши големото огледало на измамата. Се разлетаа на сите страни делчиња од ова панаѓурско огледало подметнато пред лицето на народот во кое светот се одразуваше наопаку и каде сè што е грдо, лошо и лажно изгледаше вистинито, добро и убаво. Експлозијата на „бомбите“ на вистината, политичката опозиција, преродбата на СДСМ, протестите на студентите и на средношколците, пленумите, смелите млади луѓе кои излегоа на нашите улици, Зоран Заев и Генерал Ангелов, она малку слободни медиуми, социјалните мрежи, последниот крик на разбиената граѓанска класа во агонијата на нејзиното исчезнување, згрозувањето од насила наметнатиот малограѓански вкус, рефлексниот нагон за повраќање од лажниот барок и кич, урбаната наспроти руралната свест, граѓаните на Општина Центар, пожртвуваните активисти, тупаниците и клоците на уличните насилници, пребивањето до смрт на Мартин Нешковски пред очите на неколку илјади луѓе на плоштадот како колективен грев, мртвите тела крај Смилковско езеро, внатрешните тензии во ...
| | веќе видена

Излегов на царски друм, лете, доцна квечерум... Излегов со ведар лик и мисли на безгрижник! Наоколу сè ко в сон, јас низ сонот – вихрогон! Барам шир и барам цел што се вика беспредел. Туку сегде слушам вик: не станувај безумник! До тој кат те води пат што се вика неповрат.
| | веќе видена

Што сега? На Македонија ѝ се потребни суштински, би рекол дури и радикални промени. На оваа земја итно ѝ треба нов договор за нови фер правила на игра во политичката, економската и културната сфера и остри санкции за оние кои ги прекршуваат овие правила. Овие промени нема да дојдат однадвор, туку само можат да дојдат одвнатре, бидејќи само ние внатре, граѓаните на Република Македонија, имаме длабок и суштински интерес од нив. Заев и СДСМ направија еден решителен и храбар прв чекор во откривањето на шокантниот обем на злоупотреба на власта од страна на Груевски и граѓаните, освен оние кои живеат во информацискиот меур креиран од груевистичкиот апарат за надзор, веќе увидуваат какво влијание имаат овие злоупотреби врз нивното тешко и осиромашено секојдневие. Вториот чекор кој е потребен за овие промени е канализирањето на општото незадоволство од оваа влада во едно широко прогресивно општествено движење за радикални промени кои ги обединува сите незадоволници - работници, студенти, синдикати, наставници, ...
сите 2 | | | веќе видена

Растргнати меѓу желбите и можностите – живуркаме. На власта ѝ се стемнува кога на народот ќе му светне. Бели пари за црни дни. Па, црни пари за црни дни. Па, ич пари за црни дни. Дали ќе ни се подобри наталитетот со толку многу ебиветри во државава? Транзиција: и волкот гладен, и овците не се на број. Зошто да се умре за татковината, кога може да се живее за неа? На оние со испран мозок совеста им е чиста. Од сечење ленти преминаа на сечење глави. Името не го даваме. А презимето? Не прашувај што можеш да направиш за државата, прашувај што можеш да украдеш од државата. Од две зла секогаш одбирам ниедно. За него може да се каже дека по цел ден седи со рацете во џебови. Во туѓи џебови. Ние немаме ни за леб, а тие ни продаваат чоколадо. Наместо мед и млеко во државава ни течат крв и солзи. Власта ни ора ни копа. Нашата бронза е поскапа од злато. Или ќе го следиш нивниот пат, или тие ќе ти скршат врат. Од соништата ни останаа само кошмарите. Патот до пеколот е поплочен со евтин бекатон. Угоре високо удолу ...
| | веќе видена

На насобраните граѓани пред Собранието, кои и вчера протестираа барајќи оставки од Владата, им се обрати Марија Грубор од Студентски пленум која им порача дека институциите се нелегитимни и дека е дојдено времето кога ќе мораат да им служат на граѓаните, а не на партиските интереси. – Можеби оваа борба ја почнавме на различни фрагментирани фронтови, како студентскиот, работничкиот и средношколскиот. Благодарение на нашата граѓанска и политичка свесност застанавме обединети во отпорот против сите оние кои не работат во корист на нашите цели и интереси, туку обратно на нив. Како носители на таа критичка зрелост, денес сме овде пред сè да изразиме солидарност со нашите притворени студенти, тоа се оние кои се најдоа зад решетки поради учеството во заедничката борба за правда и слобода. На нивно место утре можеме да се најдеме и ние, сите оние кои не замолкнаа на време – порача Грубор. Таа рече дека со одредувањето мерка притвор студентите биле повторно изневерени од нивните институции, кои, рече, наводно треба ...
сите 12 | | | веќе видена

Разговор помеѓу Муса Џафери и Сашо Мијалков МЏ: Здраво. СМ: Муса, здраво, како си? МЏ: Вака, ајде да те прашам… Добар сум, уште на Влада, катастрофа. СМ: Ха, ха, ха. МЏ: А бе ова катастрофа. СМ: Ти завидувам да ти кажам искрено. Јас знаеш колку би сакал да сум таму. МЏ: Да!? СМ: Ха, ха, ха. Се шалам бе. МЏ: Еј, ај да те прашам малку, малку на чисто. СМ: Да. МЏ: Ме прашуваше тој човекот. Компјутерите се уште во Скопје. И тој е во Скопје. Види, да ги чека, да ги зема, ќе им ги дадат… СМ: Зборев јас со нив. Ми кажаа вака: поради некоја најава ова-она и поради тоа што со наредба треба да се направи некоја копија, вика утре сабајле 9-10 да дојдат, да си ги земат. МЏ: Ама се извинувам, нема да ти свртам телефон, пошто и тој ми досади. СМ: Не, не, не. Ја зборев пред саат време и тоа ми рекоа, пошто мене и Абдулаќим ми се јави… МЏ: Кажи ми чисто… СМ: Абдулаќим ми се јави пред саат време. Она што ми пушти порака, прво ми се јави, па ми пушти порака. Пошто он ми се јави, јас проверив. Се јавив таму, ...
сите 48 | | | веќе видена

Ги оставивме мускулите на село, ги оставивме легендите, ливадите, лошините, зареците, клетвите, благословиите, дотековме како пролетен порој - одненадеж, за да му станеме квасец на градот, за да му станеме озон на градот, за да го помакедончиме Скопје - Ој, Македонијо, малодушна и кибарна, кај ти е без нас алот! Дотековме во град по весници, по струја, по телевизори, по стадиони, по кина, по бањи домашни, по чисти клозети, по тротоари, дојдовме за да дрнчиме секој први пред благајните, дотековме, дотрчавме, доклинкавме, Ој, Македононијо, кај ти е без нас алот! Ој, Македонијо, градска и социјалистичка, натема ти го селото обескозено, обезлуѓено, како по чума поморија, Ој, Македонијо, со пет епископи и илјада икони испокрадени, Ој, Македонијо, со сојузни министри и судбини на периферија, Ој, Македонијо, со јоги душеци, со терени за скијање, со пленуми, со црква автокефална, со тела самоуправни, со штедни книшки, со приватни земјоделци, со коли половни, со сметки девизни, со дефицитарно ...
| | веќе видена

Веќе нема дилеми: самоорганизираното граѓанско движење ќе го победи неправедниот и отчовечен режим! Домината почнаа да паѓаат! Премиерот Никола Груевски вчера, 12 мај, ги прифати оставките на Министерката за внатрешни работи Гордана Јанкулоска, Министерот за транспорт и врски Миле Јанакиески и Директорот на Управата за безбедност и контраразузнавање Сашо Мијалков. Оставките се победа на граѓаните и охрабрувачки знак дека нашето делување веќе носи позитивни промени. Но, ние нема да запреме овде! Козметичка реконструкција на Владата или замена на една корумпирана елита со друга нема да помогне во надминувањето на системската криза со која се соочени Македонија и нејзините граѓани. Затоа, ние ќе бидеме на улиците сѐ до исполнувањето на нашите три основни барања: 1) Итна оставка и преземање на политичка и правна одговорност на целата Влада на чело со Никола Груевски за неуставното, корумпирано и неетичко владеење. 2) Итно ослободување на сите активисти притворени од 5 мај наваму; 3) Формирање Влада за ...
сите 85 | | | веќе видена

Во Мижиград пристигнаа од град Соново сватови, сите на бели атови, на рамо пушки бозовици, на појас сабји суровици. Невеста ќе му бараат на ерген бумбар - лепешкар, невеста како за него. Одеа што ми одеа, низ Мижиград оро водеа, бараа, дури зајдоа, но нигде не му најдоа невеста лична убава на ерген бумбар - лепешкар, невеста како за него. Иако морни, скапани, со свирки, зурли, тапани, низ Мижиград одат одново, не им се враќа в Соново без да му најдат невеста на ерген бумар - лепешкар, невеста како за него. Одеа, пак што одеа... И, кога сè им здодеа, на патот чешма видоа, и лична оса притоа ги гледа нив зачудена, со две шарени бардиња налева вода студена. Таа ќе биде невеста за ерген бумбар - лепешкар, невеста како за него. И бидна свадба голема. Дури од други градови дојдоа многу сватови, сите на бели атови, на рамо пушки бозовоци, на појас сабји суровици, тапани, зурли одново од Мижиград до Соново, од Соново, за чудење, се слушаа тапаните дури до градот Будење.
| | веќе видена

Паоло Маркети е наградуван италијански фоторепортер кој тринаесет години работел во филмската и рекламната индустрија. Во своите фотографии посебно е посветен на политичките и антрополошките истражувања. Серијата фотографии „Треска - будење на европскиот фашизам 2009-2013“ всушност ја започнал со преиспитување на чувството на бес, а од почетното истражување во Италија проектот се проширил и во Унгарија, Финска и Германија. Еве што вели за мотивите кои го поттикнале да се занимава со темата: „Времето коа ни доаѓа во пресрет е плодно тло за движења втемелени на страв. Сведоци сме на нови политики наметнати од страна на диктаторските банкарски системи, кои се хранат со пламенот на бесот. Главен фактор кој го разгорува бесот несомнено е актуелната финансиска криза, посебно во Европа, која ги напика луѓето во ќош и поттикна раздор меѓу нив.“ Бранот на бес доведе до процут на расната нетолеранција, посебно меѓу младите во Европа, што разни политички партии го користат како алатка за манипулација. Накратко, вели ...
| | веќе видена

Во овие мигови кога протестите против криминалната власт на ДПМНЕ стануваат сè поинтензивни и кога власта се обидува да предизвика меѓуетнички конфликт во државата, потребно е детално да се потсетиме на идеолошките основи на груевизмот како метод на владеење и да им приложиме психоаналитички осврт. Основната работа која станува јасна при слушање на записите од аудио-бомбите е дека Република Македонија се наоѓа во рацете на мала група луѓе кои ги третираат државата и нејзините граѓани како лични играчки. Прашањето кое се наметнува е: на кој начин оваа групировка успевала и сеуште успева да владее со поголемиот дел од народот? Сеприсутниот рекет, закани, уцени и клиентелизам не се доволни да се одржи режимот. Мора да постои нешто друго кое на криминалната групировка ѝ обезбедува супстанца за симболички легитимитет. Во суптропските мочуришни области на сојузната држава Јужна Каролина во САД живее можеби најмистериозното и најбизарно растение во светот. Станува збор за месојадното растение наречено „венерина ...
сите 2 | | | веќе видена

Вчера, на 10 мај 2015, во 18 часот во Градскиот Парк во Скопје се одржа мирен собир на активистите и граѓаните кои од 5 мај секојдневно бараат одговорност од отчовечената Влада предводена од Никола Груевски. Собирот имаше за цел да им оддаде почит на настраданите во Куманово, да изрази солидарност со граѓаните на Куманово, и да упати порака за смирено, трезвено делување во периодот кој следи! Притоа, порачуваме дека најискрениот бран на самоорганизирано граѓанско незадоволство нема да запре! Ние веќе не чувствуваме страв, туку само гадење од авторитарната власт и нивните мрачни сценарија! Ние бараме мир и правда, а тоа може да се случи само ако тие си заминат! Веднаш! Токму затоа, нашите барања се: 1) итна оставка и преземање одговорност на целата Влада; 2) итно ослободување на сите активисти притворени од 5 мај наваму; 3) формирање на Влада за демократизација на институциите. На 11 мај 2015, на вториот ден на жалост поради настраданите во Куманово, во 18 часот, ние ќе се упатиме кон зградата на Владата на ...
сите 95 | | | веќе видена

Зборувам. Зборувам. Многу зборувам. Не престанувам да зборувам. Глупости. Прекумерно многу глупости. Се смеам. Трчкам. Пред неа. Зад неа. Потскокнувам. Со големо огледало в рака. Приближно, 120 на 20. Поминуваме на црвено. Поминуваме низ кафулиња, меѓу згради, низ паркови, меѓу коли, меѓу луѓе со кучиња, меѓу мешани брачни парови. Не престанувам да зборувам. Да се смеам. Да потскокнувам. Таа негодува. Се мурти. Очекува да молчам. Да бидам пристоен. Да внимавам на огледалото. Глупости. Не престанувам да зборувам глупости. Стигнуваме дома. Го закачува огледалото на ѕидот. Замолкнувам. Огледалото е на сигурно. Јас сум на сигурно. Молчам. Седиме на двата спротивни краја од станот и молчиме. Слика: Seokmin Ko
| | веќе видена

Крвавите сцени од Куманово ја вознемирија и ја кренаа на нозе цела Македонија. Меѓу бројните реакции, изјави, апели за смирување и сомнежи околу позадината на немилите сцени, се издвои мирољубивата и искрена порака на еден Албанец од Куманово. Тој порача дека меѓу граѓаните од овој град, без разлика на етничката припадност, никогаш немало омраза и проблеми и ги повика политичарите да преземат одговорност, како и да се појават меѓу граѓаните. Прегратката со неговиот сограѓанин Македонец пред телевизиските камери беше посилна од сите зборови и пораки. Изјавата на овој кумановец молскавично се рашири на социјалните мрежи, а досега има околу половина милион прегледи. Колку за споредба, обраќањето на премиерот, кое се појави и како спонзорирано видео, има двасетина илјади прегледи...
сите 2 | | | веќе видена

Попладнево возам по Партизанска, со точак, се разбира. И кај пазарот Буњаковец, на прва лента, онаа на која возат сите велосипедисти во овој град паркирано жолто ферари - карера, двосед, со странски таблички, на кое вратата од шоферско место му е целосно отворена, која, патем зазема веќе неколку сантиметри и од втората, т.е. средната лента на овој можеби најпрометен булевер во градов убав. Тип, т.е. господин, пристоен господин обчечен во летна варијанта, веројатно сопственик на ова возило, разговара со некого токму на грбот на овој убавец од автомобил. Застанувам зад нив. Стојам и чекам. Средната лента е во гужва, секако можам да се приклучам на истата, но не сакам, чекам да видам колку време ќе му треба на овој „фин“ господин да се сети дека го попрчечува сообраќајот. По неколку минути ме здогледува и нервозно ме прашува: „Треба нешто?“ Одговарам: „Веројатно правиш дотур на роба во пазарче на тезга што си вака застанат среде булевар, чекам да видам што шиткаш, за да си купам, веројатно ќе ми го шитнеш ...
| | веќе видена

Ако за претходните генерации мислители во 20 век вредело целиот живот да морале повеќе да негираат за да го расчистат теренот за некое евентуално и идно афирмативно мислење, колку тоа сè уште вреди за нас, денешните? А, нашата локална ситуација е и уште полоша. Имено, ние мораме да ги критикуваме оние кои под критика ни продале обично критизерство. Дифамација, етикетирање и демонизирање на дофатот на минатото, без дијалектички континуитет, со кои ја нема ни нашата иднина. А, спасувањето на минатото од „заборав“ не е благодарна работа. Па, нели сè она што пропадна – да го кажеме тоа во повторен хегеловски гест – и требаше да пропадне? И, нели токму дисконтинуитетите – кои тогаш можат да бидат токму историски – се оној терен на кој се гради секоја револуционерна политика и култура? Очигледно, ни требаат посуптилни разликувања во дијалектиката на континуитетот и дисконтинуитетот. Во сè, па и во културата. Впрочем, што се случи со самоуправната култура? Во таа смисла, денес владејачката „култура на сеќавања“ ...
| | веќе видена

next