iLike Diary

Се сеќаваш ли кога ти скршив киндер јајце од челото, а ти во миг на изненаденост ме турна, та јас се струполив по скалите и умрев? Да, знам дека беше одамна, логично е да си заборавила. А, се сеќаваш ли на вечерта кога без да очекуваш ти го пресеков патот за миг потоа да лежам на него како резултат на твоите познавања од боречки вештини? Се сеќаваш дека тој инцидент ме чинеше заб и две ребра? Ах, и тоа си го заборавила. А, зарем не се сеќаваш на мојот пукнат нос мигот кога ти ја кажав несолената шега дека не те познавам, дека имам друга, а ти халуцинираш? Таа вечер токму јас халуцинирав зашто успеав да ги видам ѕвездите, а најсјајната меѓу нив го носеше твоето име. Секако дека и тоа останало одвеано од виорот на твојот неизлечлив заборав. А, што со оној момент кога со колено рефлексно ми влезе во грб откако топчињата со кои се обидував да жонглирам самите ме доведоа меѓу твоите прекрасни нозе? Не знаев кај си, а тоа ме чинеше привремено губење на свеста и којзнае колку клетки во мозокот. Зарем и тој… ах, да. ...
| | веќе видена

Патував долго, патував цела вечност од мене до твојата небиднина. Низ пожари патував, низ урнатини, низ пепелишта. По жега, по суша, по невиделина. Се хранев со лебот на твојата убавина, пиев од грлото на твојата песна. Не гледај ги овие црни суводолици што го параат моето лице - ми ги подари лицето на земјата. Не гладај ги овие нерамнини врз плеќите ми ги донесе умората на ридјето. Погледај во овие раце - два огна, две реки темно чекање. Погледај во овие дланки - две полиња, две суши глуво лелекање. Патував долго, патував цела вечност од тебе до мојата небиднина. И сега сам, пред овој рид од болка и човештина, на патишта што не ги знам завивам од глад и пцости. Ти дојде како црна вода на болештина со која се болува довек од сите проклетства и злости. Кој тоа невидлив во мене седи и пали таен оган, кој и го руши на крвта ѕидот, кој ми го краде слухот, кој одзема видот, кој пласт врз пласје неуморен реди, кој тоа невидлив во мене седи. Кој ги избриша со рака лесна сите далечини, сите близини, кој нѝ ја досуди ...
| | веќе видена

Зборовите никогаш не доаѓаат „од прва“… Ги гори свеќата. Ги тресе маката. Молкот е зло. Немојте да молчите кога надвор врне… Не барајте чадори, оставете ги капките да се слеат со солзите. И нека водат љубов… Љубов испеана во прости реченици и нацртана таму меѓу шините… Шините на возовите, што одат на далеку… Далеку од очите, но длабоко во срцето. Ти пак таму братко мој… Ми пееш за твојата убавица. И секогаш ќе биде така… Се смееме додека одиме под дождот… Како двајца „буљаши“ без чадори. Со „педерките“ преку рамо. Ти ќе продолжиш да ми пееш за твојата убавица. А јас ќе гледам нагоре и ќе се смеам, додека дождот води љубов со моите солзи…
| | веќе видена

Што ќе ти е сè, кога немаш со кој да го поделиш?! Што ќе ти е ноќта кога нема покрај некој да се разбудиш?! И дождот не може нон-стоп да врне, и тој има потреба од виножитото. Што ќе ми е толпа луѓе, кога еден ми е доволен. Доволен ми е само тој. Некогаш вревата која ја прават двајца кои си кажуваат сè така што не кажуват ништо е баш она што нѝ е потребно. Тишината знае да биде одговор на многу прашања. Но, оваа ноќ тишината е некако поразлична. Откако тој замина како да е погласна. Сега и часовникот го слушам, а до вчера не знаев нѝ дека го имам. Слушајќи ги отчукувањата се скрив под ќебето со неговата кошула на мене. Уште ја чувам. Стои во фиока, но некогаш знам да ја облечам и да заспијам небаре тој е тука до мене, иако ја чувствувам празнината од неговата страна во креветот. Да беше барем кожава кошула, да можев така лесно да ја откопчам и да ги соблечам неговите траги, секој бакнеж, секој допир… Се сеќавам на утрото кога прв пат се вовлеков во неговата постела. Првото заедничко утро. Само јас, тој и ...
| | веќе видена

„Еден ден, целата твоја верба, сите желби и соништа спакувани во едно ќе се појават за прв пат пред тебе гледајќи со најмилиот поглед кој знаеш дека те барал низ целата вечност. Целото твое постоење ќе ги најде своите причини во отчукувањата на едно срце, a ти ќе знаеш дека само еден миг е доволен да ја собере целата среќа што можеш да ја замислиш!“ Оваа бајка на сите нѝ е позната. На оние на кои не им се случила, веруваат уште повеќе во неа и баш затоа останува како бајка, оти таму каде продолжува да се живее станува недоволно важна токму поради нејзината реалност. Додека го пишувам ова, замислувајќи ве сите принцови и принцези зафатени од реалноста, вашата работа или потрагата по истата, ги гледам и вашите глави, иако бледо од облаците во кои се завиткани. Магла од заблуди и чад од мечти за нешто поинакво, некаде подалеку, некој поразличен. И знам премногу добро дека небото под кое живееме носи и дожд и облаци, ама зар се доволни да заборавиме дека надвор од нив Сонцето секогаш постои, макар не нас, макар ...
сите 7 | | | веќе видена

зашеметена од една насмевка и самата паднав во нечија прегратка, во еден сон, во една бајка. И баш тогаш мислев кога китев еден збор со една ѕвезда, китки зборови потопени во ѕвезди. Светнати образи и насмеани очи кои говорат повеќе од занемените усни, барајќи нешто соодветно да кажат. И тогаш зборовите губат смисла. Бура од емоции и зовриена крв, некаде меѓу небото и земјата. На прагот од рајот, од задната страна. Затскриениот дел, засенет од пупките на страста, каде двајца се опсипуваат со бакнежи. Таму каде трепери нечие срце, каде нежни допири и испреплеткани прсти везат насмевки, а воздишките вкоренуваат булки на душата.
| | веќе видена

Еве и таа дојде, лисјата на црешата пожолтеа. Ветрот ги гали нежно и ноншалантно ги откинува од гранките танцувајќи и виорејќи со нив. Застанав до црешата и ги затворив очите – мирисот на есента и шушкањето на лисјата ме доближуваше до него. Беше есен кога се разделивме. Се сеќавам како му пријдов, исто како што ветрот му приоѓа на листот, а тој ги отстрани моите траги така што ѝ се предаде на првата капка дожд. Го сакам ноември затоа што беше наш месец, ноември нè спои, но и нè раздели. Во ноември се сакавме… Ладните ноќи ги заменивме со топли бакнежи, врела страст и неколку чаши слатко вино. Во ноември го пуштив, си заминав тивко. Толку далечна, а сепак блиска ноќ. Времето си минува, си носи и си зема спомени, но некои остануваат како да склучиле пакт со него дека не смее да ги однесе. Се сеќавам дека врнеше, небото како да се расплака за нас, тој таму, јас тука но барем едно небо нè покриваше. Некогаш навечер сакам да му побегнам на сонот… Секоја ноќ сонувам ист сон. Тој застанат во дворот до истата цреша ...
| | веќе видена

Бевме едно. Едно бевме! Буквално. Ама никој не разбра. Знаеш дека те сакав до месечината и назад. Бевме најдобри другари, уште подобри љубовници. Поминавме многу, ептен многу за тоа кратко време. Со мотор, со кола, пијани, здрави, секакви бе секакви. Можевме да загинеме како идиоти затоа што тоа и бевме. Ама Бог не сакаше, па кој би рекол дека не нѝ било судено. Најмногу сакав кога ме носеше дома и тишината која кажуваше повеке од нас. Повеке од 1000 зборови. Ти текнува колку не те сакав пијан? Ти текна оваа вечер знам. Те погледнав во очите додека те молев да си одиш. И во нив ги видов сите слични моменти. Видов се што ме врати назад, сè што бевме некогаш, и ми дојде да плачам. Да плачам и да ти викам на сет глас да си одиш дома и покрај неа да заспиеш. Но, сепак изустив тивко за никој да не разбере како до сега. Јас? Се вратив на местото каде што застанав, го испив црвеното вино што ми остана и заминав. Дома ме чекаа разгорениот камин и уште една чаша црвено вино за да заспијам како ништо да не се случило.
| | веќе видена

по моите искривени стихови родени за твоите како ден црни очи. Ќе бидам стар колку век во настанување. На врвовите од прстите ти секогаш ќе му пркосиш на светот: моите песни ќе се твои потсетници, напишани, речени, можеби и извикани - како што се вика име кое постои на сите јазици и тропа во градите. Ќе ме паметат по моите песни затоа што ги обојуваше исто како што се обојува асфалт сред есен, како што се топи снег во март. Моите песни. Никогаш не напишани, неми песни за твоите години, за твоите исчезнувања и враќања. Оловни песни со железен вкус. Мене ќе ме паметат по тебе.
| | веќе видена

„ Забранетото е најслатко! “ – стара реченица, стара колку што е стар и светот. Вистинита, вистинита колку што се вистинити сите вистини. А, тоа забранетото е слатко, послатко не може да биде. Те скокотка одвнатре, те скокотка од блажина, те мава тоа благото во умот. Од што е слатко, а забрането дури и погледот, тој поглед длабок, кој вели те посакувам, те прави виновен, виновен без можност за помилување. Виновна бев, само ја чекав пресудата, чекав поротата да го каже своето. Виновна бев, но не можев да го одредам степенот на виновност. Еднаш си мислев, кучка си невидена, а веќе во наредниот момент се препотував од спомените што ми поминуваа пред очи, од спомените што ми го разораа животот. Се топев онака убаво од помислата на него, на тој другиот. На тој што не смееше да се случи, на тој што не смееше така да ме гледа, на тој со кого не смеев да правам спомени. А, тек во третиот момент, дури тогаш, на крајот помислував на иднината, како што мислат повеќето девојки во втората половина на дваесетите години од ...
сите 4 | | | веќе видена

Уште од сабајле овој ден ѝ се чинеше некако подолг, како времето да минуваше побавно од било кога. Откако се разбуди застана на прозорецот со надеж дека ќе ја допре зрак светлина, но залудно сонцето веќе одлучило да се скрие зад облаците. Толку многу зборови ѝ се беа заглавиле во грлото, но пуста уста не пушта ни глас. Застаната на прозорот, загледана некаде во далечина, а со мислите уште подалеку. Имаше моменти кога му беше лута, дури и мислеше дека го мрази затоа што ја пушташе така лесно без да се бори за неа, како со сила да ја туркаше во туѓи прегратки. И тогаш гневот беше посилен од неа и ќе избришеше сè од него и за ден-два ќе се покаеше затоа што спомените беа тука ја прогонуваа како темни сенки од нејзиното минато со него од кое таа бегаше и се криеше. Всушност секогаш кога беше гневна кон него и кога не сакаше да го сретне, како од никаде тој ќе се појавеше пред неа со тие црни очи и поглед кој правеше да го почуствува она чувство во градите кое ја збунуваше и тогаш наеднаш сè се смируваше, немаше ...
сите 3 | | | веќе видена

Таа, тој, таа, па пак тој. Како куче и маче. Еднаш се сакаат, еднаш не можат да си признаат, друг пат гордоста е поголема и од нивната силуета. Таа позитивна, тој надуен. Таа безрезервна во давањето на љубовта, тој со свои несфатливи критериуми за кои би умрел да ги сруши, но како да помине преку својата гордост од која се гуши!? Како да помине преку гордоста со која ја брка неа од него!? На крај, ќе нема трето. Ќе попушти тој, ќе се слее со неа. Ќе се скроти таа, ќе дише во негов ритам… и ќе бидат најсреќни, оти веќе сè им е заедничко. Таа млада, убава и весела ќе продолжи со животот… ќе најде љубов каква што посакува. Тој горд, убав и привлечен ќе продолжи понатаму, ќе бара, но ниедна нема да го сака толку силно, толку безрезервно и толку несебично! Застанува пред огледалото гола. Со капки по телото. Трепери како уште да го чувствува млазот вода на кожата. Стои така две-три минути гледајќи си во душата. Некако ѝ е матно, како прст прашина да се насобрала на големото огледало. Големо со исти размери како ...
| | веќе видена

Го пиев кафето полека, ги чувствував голтките, за момент се осудував самата, но само за момент. Чувствував дека имам потреба од нешто кое не можев да си го објаснам. Секогаш им давам погрешни знаци на мажите, секогаш ми го нудат она што на некој начин не ми е потребно. Застанав пред прозорецот, запалив цигара и гледав во една точка, посакував да исчезнат трагите од бакнежите од претходната ноќ, посакував да не го чувствувам неговиот мирис, посакував никогаш да не го сретнам, да не ме побара. Така е секогаш кога ќе ги оставиш само да те бакнуваат, само да те милуваат, кога ужасно ги возбудуваш со својата рамнодушност. Ги оставаш да копнеат, си заминуваат без постигната цел… Не сака тој да ме прегрне, не сака повторно да ме милува, копнее да помине само уште една ноќ проследена со бурен секс, посакува да се разбуди задоволен од своите способности и нечувствително да ме вметне во својот список на жени кои ги легнал, впрочем тој список е единствената работа која го прикрива неговиот недостаток на самодоверба ...
| | веќе видена

И сакам да пишувам за нас ама како за инат ништо не ми паѓа на ум. Нема спомени само некои застрени слики кои ми се мотаат во главата. Веќе и ликот не му го паметам, како да избледнал засекогаш а зад себе го оставил само неговиот мирис кој како да му навлегол под кожата. Мина месец ниту знам каде е, ниту што прави. Дали друга ги љуби неговите усни, дали си спомнува на мене или ме заборави. Можеби љубовта кон мене одлетала како птица преселница?! А инатот во мене и другарката моја – гордоста, абе не ми дозволуваат ни да помислам, ни да му напишам оти нели тој ми рече да си продолжам и јас го послушав и му завртив грб. Избегав како ранета птица и се скрив од него и ја потиснав љубовта, да се корнеше ќе ја искорнев ама пустава како пиреј се засадила во срцево, ниту се корне ниту се пусти. Некогаш навечер знае да ме заболи, ама само ќе си подголтнам и ќе склопам очи. Ќе склопам очи и ќе си речам „ Доста е жалење, доста е плачење во себе земи исплачи се на раат, викни на глас, дади знак дека си жива! “. Ама не, ...
сите 5 | | | веќе видена

На крајот сфаќаш дека ништо не е битно. Сите проблеми ќе исчезнат во далечното минато, старите лузни ќе се измијат со слаткиот вкус на вечноста, дождот ќе се сокрие од една искра на сонцето. Ѕвездите ќе се обединат, ќе го преплават небото и ќе ги остварат заборавените желби, старите копнежи и ќе го разгорат последното жарче на љубовта. Тоа е оној момент кога ќе ги отворам очите и ќе се видам мене во тебе. Си ме зграбил во прегратка и случајно ми се испушта една капка од очите. Ама не е оваа обична, секојдневна туку блескава капка, полна со насмевка и обвиткана со многу среќа. Јас ја нарекувам капка на љубовта. И нема потреба ни збор да проговориш, доволно е само да ја видам искрата во твоите очи и веќе се ми е јасно. Понекогаш очите се големи предавници.
| | веќе видена

Вилнее, јачи во нас. Ветрот носи убаво време. Убавото е убаво и поминува. Останува тагата. Понекогаш она нè обзема полека, легнува на нашите очи, и густо напластена погледот ни го смрачува. Тогаш нешто страшно тегобно и болно, нешто големо и наше, непојмливо за другите нè измачува. Но некогаш тагата нè докоснува како трепетлика, како измаглина над жуберлива река крај која стоиме загледани бесцелно и немо. Тогаш сите предмети прилегаат на сказна па велиме: невозможно, колку е сè убаво. Ветрот вилнее и јачи. Ветрот носи убаво време.
| | веќе видена

Платон рекол: „Затоа што хармонијата е симфонија, а симфонијата е хармонија, затоа музиката премногу се занимава со начелата на љубовта.“ Па можеби и е во право! Иако не потекнува од музичко семејство, нејзините родители не се музичари, Реми е успешна и талентирана виолинистка. Нејзината иднина е одредена еден ден за само неколку кратки моменти… кога целото одделение на Реми е одведено во задушливата концертна сала секој ученик може да го испроба оној инструмент кој ќе успее да му го привлече вниманието и да се реши за еден од нив. Реми е воодушевена од флејтата, но изборот на нејзината наставничка, госпоѓа Силвестер е виолината. А бидејќи не секогаш е важно што сака таа Реми, секој понеделник, заедно со другите ученици, учи како да свири на тој инструмент и со текот на времето таа се сплотува со виолината. Почнува да сфаќа дека тоа што го учи не е само музика, туку и убавина која ја води на места на кои не може ни да замисли дека може да отиде. Несомнено е дека таа сака да ја населува таа убавина и да го ...
| | веќе видена

Постојат многу љубовни приказни но, нашата беше поинаква – совршена. Никој не нѝ кажа дека вистинската љубов боли. Или пак, ние тоа не сакавме да го знaеме? Сосема небитно. Проклет да е тој септемвриски ден што нè уништи. Љубовта не но, нас да. Го нема повеќе она „ние“, сега сме само јас и ти. Двајца луѓе што некогаш си значеа многу еден на друг а, денес се само двајца туѓинци. Поминаа две години, а исто како вчера да беше. Сеуште се сеќавам на моите први љубовни солзи кои многу ѝ тежеа на мојата душа кога ме напушти. Тогаш го осетив вкусот на болката што ја предизвикува првата љубов. Дури и небото пушти неколку солзи таа ноќ за љубовта што згасна, а некогаш толку силно гореше. Tолку многу ме сакаше и не дозволуваше никогаш да бидам повредена. Премногу убав спомен остави во моето срце кој засекогаш ќе живее таму. Не, нема повеќе никого да сакам како што те сакав тебе. Љубам други, но нешто недостига кај мене. Недостига искрата во очите што гореше кога ти беше покрај мене и огнот во срцето што гореше секој ...
| | веќе видена | слични

Кога ти е најтешко, кога ти се чини дека гласот ти е крик, a погледот – молење, загледај се, нурни се во водите сини, ај, во таа свежина, во тоа шумолење. Ќе сетиш со длабок здив сила и смирување. Погледот ќе блесне жив, жив од подмладување.
| | веќе видена | слични

next